Verslag 'toepen om haantjes'

Geachte lezer. Afgelopen vrijdag de 24e november was de bruutste activiteit van het jaar weer aangebroken, het gevreesde toepen om haantjes. Het genadeloze kaartspel waar eeuwige glorie op het spel staat. Er is geen spel waar geluk en verdriet zo dicht bij elkaar liggen als bij dit spel. Een avond die garant staat voor bloedvergieten, schelden, juichen, huilen, ruzies, vechtpartijen en emotionele kukeleku’s. Het spel van de vuile was, de bluf en de oneindige alcohol.  Vriendschappen zijn in het verleden gesneuveld op dergelijke avonden. Talloze hanen hebben hun leven gegeven om hongerige kaarters een goed gevulde vriezer te gunnen. Een avond die kan leiden tot levenslang respect en aanzien of juist een lege bankrekening. Een avond die een kans biedt op eeuwige roem of je juist weer uitspuugt in vergetelheid. Ongeacht je status, ras, afkomst of grootte van je piemel, bij dit spel is iedereen gelijk.

Afijn, een dergelijk wereldwijd gesponsord evenement trekt natuurlijk een aantal lugubere deelnemers aan. Zo was bijvoorbeeld oud-trainer en outsider Rick Bonten aangeschoven om de haantjes onder onze neus weg te kapen. Natuurlijk lieten de Arcenaren zich niet gek maken en zorgden ze ervoor dat een dergelijke beginneling de finaletafel niet zou halen. Iedereen had weer netjes een zakje kleingeld bij zich. Vooral Joppe Cup had by far het meest schattige zakje meegenomen vanuit zijn speelgoedwinkel. Men dacht even dat hij steeds zoete dropjes ging uitdelen, maar dit bleek een fata morgana.


Een sfeerimpressie bij aanvang van het toepen om haantjes. De spanning is van de gezichten af te lezen

Er werd uiteraard niet begonnen met kaarten voordat Sergio zijn onduidelijke uitleg had gegeven en seksbeest en tevens hooggeleerd scheidsrechter Job van Helden het officiële startsein had gegeven. Terwijl de vrouwen meestal aan zijn lippen hangen, moet hij er vaak niks van hebben. Zelf verklaart hij: “Ik ben net een tankstation. Ik ben niet altijd druk, maar ik ben altijd open”.


“Spelen!”

Nadat Job het startsein had gegeven ging het kaarten fanatiek van start. Verschillende tactieken werden toegepast om de eerste haan binnen te slepen. De agressieve klopkoningen en de defensieve paskoningen kwamen gelijk boven tafel. Al snel kwamen we erachter dat er een amateuristische error in enkele kaartspellen zaten. Er mistte bijvoorbeeld een kaart of een kaart zat er dubbel in. Maar het kaarten was al begonnen en een dergelijke situatie was niet meer voorgekomen sinds de toepeditie in november van 1919. De statuten van het toepen om haantjes moesten er vervolgens worden bijgehaald, oftewel de ‘International Statutes of the toeping for cockerels’. Volgens deze reglementen volgde er een ‘Sudden Death Toep’ en zo geschiedde. Op deze zinderende wijze werd de eerst haan vergeven.

De avond vorderde snel. Sommigen tikten de haantjes soepel binnen en sommigen deden een moord om van de nul af te komen. De finaletafel kwam langzaam in zicht. Terwijl vroeger het toepen tot in de ochtend doorging werd rond 00:30 uur de finaletafel gevormd. Met zo’n minderjarige selectie kan het ook bijna niet anders. Op de valreep wist Joppe Cup nog een ticket voor de finaletafel te verzilveren. Hetgeen betekende dat de finaletafel bestond uit: Roel Verberk, Lennart Peters, Joppe Cup, Gianno van Well en Lars Lagarde. Laatstgenoemde bleek heer en meester en trok zelfverzekerd de eindoverwinning naar zich toe in een bloedstollende finale. De wisselbeker en de Haan waren voor Lars, inclusief een soort van gore over datum fles eierlikeur die gratis werd uitgedeeld.


Lars Lagarde, hij zal worden aanbeden binnen de selectie. Dat je mag heersen als een Egyptische farao. Gefeliciteerd!

De avond kreeg nog een emotionele wending toen Hennie de Haan in alle commotie sneuvelde. Niemand weet precies hoe, maar de Haan had (na een lang en gelukkig bestaan) het leven gegeven. De wedstrijdleiding en de statuten zullen moeten uitwijzen hoe hiermee om te gaan. De Haan in elkaar lijmen lijkt mij geen realistische optie.


Hennie de Haan is niet meer. Niemand weet precies hoe oud hij is geworden. (R.I.P. H. de Haan, xx-xx-xx – 24-11-17)

De avond kwam ten einde. Iedereen keerde huiswaarts om vervolgens in de foetushouding in bed te gaan liggen huilen over de stomme keuzes die ze gemaakt hadden of over waarom ze toch zo’n rukkaarten hadden gekregen. Maar ach, zo werkt dit spel nou eenmaal. Of zoals reporter Bram Wennekers zo mooi verwoordde: “Het leven bestaat voor 10% uit dingen die gebeuren en voor 90% uit hoe jij daarop reageert”.

Deel via de social media